"ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ..../το δικό μου παραμύθι"

"Μια φορά κι έναν καιρό..." έτσι ξεκινούν τα παραμύθια, το θέμα όμως είναι πώς τελειώνουν. Συνήθως έχουν καλό τέλος διαφορετικά δεν θα τα έλεγαν παραμύθια, για μένα όμως αυτό ακριβώς είναι το ανησυχητικό. 
Ποιό είναι "καλό τέλος" και ποιός το κρίνει; Τί καθιστά ένα τέλος, "καλό";
Μέχρι στιγμής πώς μπορείς να πεις ότι έζησες "καλό τέλος" εφόσον τίποτε δεν έχει τελειώσει στην ζωή σου; Τα πάντα ρέουν και συνεχίζουν να συμβαίνουν χωρίς σταματημό και με διαρκείς εναλλαγές;
Είναι παράδοξο δεν νομίζεις;

Το "καλό τέλος" συνεπάγεται δικαιοσύνη; 
Δηλαδή ο κάθε χαρακτήρας παίρνει εν τέλει αυτό που του αξίζει; 

Για παράδειγμα, γιατί πρέπει να παντρευτούν οπωσδήποτε η βασιλοπούλα με το βασιλόπουλο; Αποκλείεται δηλαδή η βασιλοπούλα να μην παντρευτεί και να μην κάνει παιδάκια αλλά να μείνει στο βασίλειό της, να χαίρεται τα πλούτη της και την δύναμή της, να κάνει ταξίδια με φίλες της και να γράφει μουσική με το λαούτο της; 

Γιατί είναι δίκαιο δηλαδή για το βασιλόπουλο να κάνει οικογένεια και να είναι δεινός πολεμιστής και δεν είναι δίκαιο να γυρίσει τον κόσμο ώστε να μεταφέρει τις γνώσεις κι επιστήμες τους βασιλείου του σε νέους τόπους. Να ανακαλύψει εύφορους κάμπους και να καλλιεργεί φράουλες που θα εμπορεύονται οι 7 νάνοι στα 36 βασίλεια; Ή ακόμη καλύτερα να χτίσει ένα υπέροχο κάστρο όπου θα πηγαίνουν όλοι όσοι το επιθυμούν να διδάσκονται την μαγειρική τέχνη και να διοργανώνουν φεστιβάλ μαγειρικής; 

Η κοκκινοσκουφίτσα από την άλλη δεν θα μπορούσε να ήταν γνώστρια πολεμικών τεχνών από την γιαγιά της και να είχει έναν τεράστιο σουγιά κρυμένο στην μπότα της και να ξεκάνει τον λύκο προτού φάει τη γιαγιά της, τα τρία γουρουνάκια και όποιον άλλο λυμπίστηκε ποτέ σε παραμύθι; Ή ακόμη πιο ιντριγκαδόρικο...να ήταν φοβερός εραστής και γόης, να τον ερωτευτεί επι τόπου, να παντρευτούν και να κάνουν λυκάκια με κόκκινα σκουφάκια;!

Και τώρα, αν είσαι γυναίκα, σαράντα και κάτι, νιώθεις άδεια και ανολοκλήρωτη γιατί δεν πραγματοποιήθηκε το παραμύθι που σου "φύτεψαν" για όνειρο. 
Υπάρχει όμως και η δική σου εκδοχή. Αυτή που κανείς δεν φαντάστηκε και δεν ονειρεύτηκε ποτέ για σένα. Κανείς δεν ξέρει καλύτερα, ποιό είναι το δικό σου παραμύθι!
                                                                                                                                                                                                                                                                    THE END

Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή του Μιχάλη Λαμπρίδη "ΕΝΑ ΚΙΒΩΤΙΟ ΚΟΚΚΑΛΑ"

...........................................
Σιγά–σιγά θυμήθηκα το πέσιμο απ ’την κούνια
ο ήχος μου εφάνηκε θηρίου βρυχηθμός
το χτύπημα ακούστηκε σαν Ευαγγελισμός
γι’αυτό και δεν κατάλαβα πως σφάζανε γουρούνια .

Ο Άγγελος κρυβότανε στης θείας το πηγάδι
έβγαινε τ’απογέματα για νάρθει να με δεί*
κρατούσε ένα κινέζικο βιολί με μιά χορδή
και με τις νότες μού’δειχνε το φώς και το σκοτάδι.

Της μάννας μου σαν ίδρωνε-τη μυρωδιά–θυμάμαι
γι’αυτήν ήμουν το αντίδωρο μετά τον τοκετό.....
πρίν να δεχτεί του άγγελου το σπέρμα το καυτό
ίσως ν’αναρωτιότανε:“στην εκκλησιά πώς θάμαι;”

Ούτως ή άλλως:“φύτρωσα”,με βγάλανε Μιχάλη...
στης Τήνου τα υπόγεια περίμενε ο παππάς.....
ο ανάδοχος με κοίταζε σα νάλεγε“πού πάς;”
κι ο διάκονος κρατιότανε να μη του έρθει ζάλη.

Κάποιος μας φωτογράφιζε* ούτε ήξερα τι κάνει
τα μάτια του πατέρα μου κοιτούσαν στο κενό
το εκκλησάκι ήτανε ωραίο μα στενό
γι’αυτό εγώ κολύμπαγα στον ποταμό Ιορδάνη.

Η μάννα εβρισκότανε εκεί,μα δεν την είδα
μάγισσες τη συμβούλευαν για το νοικοκυριό
ξάφνου φωνή ακούστηκε απ’το καμπαναριό
κι ο ήχος εκαρφώθηκε εντός μου σαν λεπίδα..........................

Λίγα λόγια...για την όπερα και το τραγούδι...Τεχνικά; Επιστημονικά;...!!!!

Η μεγάλη διαφορά της Τέχνης από την Επιστήμη...αν δεχτούμε την “αντιπαράθεση”...είναι ότι η Τέχνη αντιμετωπίζεται με ανοιχτή καρδιά.
Πρέπει να επιτρέψουμε στην Τέχνη να μπεί μέσα μας, και να είμαστε ήσυχοι και ασφαλείς ότι θα “δουλέψει” από μόνη της. Θα βρεί το δρόμο της μέσα μας και θα αναδείξει στον καθένα μας αυτό που θα ανακαλύψει.

Η κάθε νότα που παράγεται, επιστημονικά αν το δούμε, είναι ήχος και ο ήχος είναι δονήσεις...Τελικά μήπως η Τέχνη είναι Επιστήμη;! (χαχα)!!

Μπαίνοντας κανείς στην διαδικασία να μάθει την τεχνική του τραγουδιού, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει είναι να συνειδητοποιήσει το όργανο...Το σώμα του.
Υπάρχουν σημεία, ηχεία του σώματος, μύς που βοηθούν στην καλύτερη απόδοση, που όμως δεν γνωρίζουμε την ύπαρξή τους πολύ περισσότερο, τον έλεγχό τους.

Πρώτα λοιπόν πρέπει κανείς τα μάθει την ύπαρξή τους.
Να τα συνειδητοποιήσει, κάνοντας συγκεκριμένες ειδικές ασκήσεις, κυρίως αναπνοών.
Να τα ενεργοποιήσει
Να τα ελέγξει και καθοδηγήσει.

Στην πραγματικότητα η διαφραγματική αναπνοή είναι μια πολύ φυσική διαδικασία που ο άνθρωπος έχει ξεχάσει. Γεννιέται με την έμφυτη ικανότητα να αναπνέει σωστά και στην πορεία της εκπαίδευσής του το χάνει. Για παράδειγμα, έχει ακούσει κανείς βραχνιασμένο μωρό;
Είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα, το θέμα της εκπαίδευσης του ανθρώπινου όντος γιατί όταν μιλάω για εκπαίδευση, δεν μιλάω για κάτι απαραιτήτως ορθό.

Η εκπαίδευση που αρχίζει να υφίσταται ο άνθρωπος από τα πρώτα του χρόνια, κατακλύζεται από ΜΗ, ΠΡΕΠΕΙ και ΟΧΙ.
Είναι λέξεις οι οποίες σε συνδυασμό με την δόνηση της φωνής όταν εκφέρονται μπλοκάρουν το ανθρώπινο όν, το σφίγγουν και του προκαλούν ένα μόνιμο εσωτερικό άγχος. Με αποτέλεσμα το πρώτο που πλήγεται είναι η αναπνοή.

Η αναπνοή όσο περνά ο καιρός, μικραίνει.
Αναπνεει ο μέσος άνθρωπος με τρόπο ώστε να επιβιώνει.

Προσπαθούμε όσο απίστευτο και αν ακούγεται να διδάξουμε από την αρχή στο σώμα μας να λειτουργεί με τον φυσικό τρόπο.
Δεν θα πρέπει να οδηγείται σε μια τεχνική η οποία ταλαιπωρεί την φωνή.
Μαθαίνουμε να ελέγχουμε την αναπνοή και το “ταξίδι” της μέσα μας μέχρι να γίνει ήχος...μελωδία...τραγούδι!
Θα πρέπει απλώς να μάθουμε να αφήνουμε ελεύθερο τον “δρόμο” χωρίς σφιξίματα και ανούσιες πιέσεις.
Μια ευθεία είναι ο “δρόμος”...

Το Τραγούδι είναι μια μεγάλη αντίφαση.
Είσαι ενεργοποιημένος-σε εγρήγορση και συγχρόνως απολύτως χαλαρός.

Επίσης το τραγούδι είναι χαρά. Είναι μέσο έκφρασης. Είναι όχημα για να αναδείξουμε τα συναισθήματά μας. Είμαστε απολύτως ακάλυπτοι την στιγμή που τραγουδάμε. Και γι'αυτό η καλή τεχνική δίνει την αίσθηση της ασφάλειας στον καλλιτέχνη, ότι δεν θα εκτεθεί. Είναι κι αυτό μια ψευδαίσθηση...διότι θα εκτεθεί! Υπάρχει κάτι μέσα μας που θέλει να εκτεθεί...

Ο καθένας από μας, αντιδρά διαφορετικά σε έναν χωρισμό, σε έναν χαμό-θάνατο, στην προδωσία, την έλλειψη...κοκ
Αυτό ακριβώς είναι που οφείλει κάθε τραγουδιστής να ξέρει για τον εαυτό του, για να μπορέσει να το εντάξει στην ερμηνεία του.
Και αυτό ακριβώς είναι που τον διαφοροποιεί από κάποιον άλλον.

Kosmo गर्ल

Δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω παρ'ότι ήδη έχουν περάσει 12 χρόνια, ότι ζω στην Αθήνα. Μάλλον είναι ιδιότητα της πόλης αυτής να μην σου επιτρέπει να νιώσεις ποτέ δικό της κομμάτι. Ίσως πάλι να ευθύνομαι κι εγώ που δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να ταυτιστώ με την πόλη αυτή.
Προέρχομαι από επαρχιακή πόλη, μεγάλωσα μέσα στα πεύκα, τις ελιές και τις μανταρινιές. Ο κηπουρός μας κάθε μέρα μας έφερνε τα κολοκυθάκια μας, τις ντομάτες μας και τις μελιτζάνες μας...Η πιπεριές μύριζαν πιπεριά. Τα αγγουράκια επίσης...Καμία σχέση!! Νιώθω πολύ τυχερή που έχω τέτοιες αναμνήσεις και που ξέρω πως πολύ άνετα θα επέστρεφα σε μια τέτοια ζωή αν χρειαζόταν γιατί κι έτσι όπως πάνε τα πράγματα στον κόσμο, μάλλον αυτή είναι η λύση! Δεν καταλαβαίνω ποιός ο λόγος να συνεχίζει να ζει κανείς στην πόλη εαν δεν έχει δουλειά ή αν ταλαιπωρείται ενώ θα μπορούσε να επιστρέψει στο πατρικό του, στο χωριό του...ότι έχει ο καθένας και να φυτέψει τα λαχανικά του, να ζυμώσει το ψωμί του. Εγώ ομολογώ ότι το μπαλκόνι μου το έχω κάνει μποστάνι και ειλικρινά δεν το έχω σε τίποτα να φύγω να πάω στο νησί μου και να ζήσω με το Αιγαίο να με περιτριγυρίζει, τους φίλους μου να έρχονται να τραγουδάμε και να παίζουμε μουσική και ξέρω ότι έτσι θα γίνουν τα πράγματα.
Βλέπω τα πρόσωπα των ανθρώπων στον δρόμο και λυπάμαι πολύ με την θλίψη που διακρίνω, όμως μαζί με την θλίψη θα έλεγα ότι είναι και σοκαρισμένοι. Και εφόσον είναι σοκαρισμένοι ίσως και να στρέψουν τη ματιά τους προς τα μέσα τους...
Να γίνουμε λίγο περισσότερο εσωστρεφείς μήπως και βρούμε έναν άλλο τροπο να ζήσουμε σε έναν κόσμο που δεν μας υπολογίζει πλέον. Ούτε τις ανάγκες μας ούτε τα συναισθήματά μας...
Τουλάχιστον να το σκεφτούμε εμείς. Να αλλάξουμε τη σχέση μας με τα πράγματα, με τη ζωή και τους ανθρώπους. Ο τρόπος που σχετιζόμαστε είναι προβληματικός και αν αυτό αλλάξει πιθανότατα να διαφοροποιηθεί και ο τρόπος που μας αντιμετωπίζουν και οι άλλοι.
Δεν ανησυχώ πια και δεν φοβάμαι γιατί ξέρω ότι είμαι μέρος αυτού του κόσμου, κομμάτι αυτού του σύμπαντος και μου αξίζει να υπάρχω, να δημιουργώ και να απολαμβάνω όλα τα καλά αυτού του κόσμου. Όσο φροντίζω τον εαυτό μου θα γίνομαι πιο δυνατή για αυτόν τον κόσμο!!
Τον Κόσμο που αγαπώ!!

Από κουτάβι...Λιοντάρι!

Όταν αλλάζει κανείς μέσα του και η πίστη του αυξάνεται, κανείς δεν μπορεί να αποδεχτεί αυτή την αλλαγή εύκολα. Όταν το κουτάβι γίνεται λιοντάρι...αυτό ενοχλεί!
Αυτό είναι όμως το θέμα.
Να ανακαλύψει κανείς το λιοντάρι μέσα του.
Να το αφήσει να εκδηλώσει όλο το μεγαλείο και όλη την δύναμη και ισχύ του!
Η μεγαλειώδης στιγμή που ρίχνεται στη μάχη των ονείρων του με οποιοδήποτε κόστος δεν επαναλαμβάνεται! Είναι η στιγμή που από το σκοτάδι της αφάνειας αποφασίζει να πολεμήσει για το φως της ψυχής του!
Να μπορεί να ατενίζει από ψηλά το έργο του και να βλέπει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα.

Κάθε μέρα που ξυπνάω, φροντίζω να το θυμάμαι αυτό και να μην ξεχνάω ότι υπάρχει μαγεία!!
Είναι μαγικό να έχεις οραματιστεί κάτι και να το βλέπεις να πραγματοποιείται και πολύ περισσότερο όταν δεν έχει γίνει και εύκολα. Όσο περισσότερα εμπόδια, τόσο μεγαλύτερη και η επιτυχία.
Είναι τύχη να βρίσκεις εμπόδια.
Είναι τύχη να μην σε πιστεύουν.
Είναι τύχη να σε υποτιμούν...
Αυτό είναι Δύναμη. Ζωτική. Πρωταρχική. Ενστικτώδης.
Μάχη είναι τα όνειρα!

Έχεις ένα ταλέντο, έχεις όνειρα να το μάθουν όλοι...και ξαφνικά κανείς δεν ξέρει τίποτε για σένα. Ούτε το όνομά σου ούτε την ύπαρξή σου.
Μόνο εσύ ξέρεις. Μόνο εσύ ξέρεις ποιός είσαι και τί μπορείς να κάνεις.

Κάντο, χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς σκέψη! Απλά κάντο!
Δράσε σήμερα, όχι αύριο. Αύριο μπορεί να είναι αργά. Να έχει φύγει η στιγμή. Να έχει φύγει ο εχθρός που περιμένει να του αποδείξεις ότι είναι μικρός μπροστά σου και η ευκαιρία να έχει εξανεμιστεί.
Ανάβω φωτιές γύρω από το σπίτι για να δείξω ότι είμαι μέσα.
Φτιάχνω ένα υπέροχο φαγητό, για να έχω δυνάμεις.
Φροντίζω να είμαι με ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν.
Ξέρω ότι έχω ένα σπίτι να γυρίζω ότι κι αν συμβεί.
Και φεύγω το πρωί ξέροντας ότι μπορεί να μην γυρίσω.
Οι μέρες δεν γυρίζουν πίσω.
Οι ώρες δεν ξανάρχονται.
Τα χρόνια δεν επιστρέφουν.
Χάθηκαν μέσα στην καταχνιά. Μαζί με τους εχθρούς, μαζί με τους εφιάλτες.
Δεν ανησυχώ γιατί ξέρω ότι ο φόβος μου είναι η δύναμή μου.

Iman Maleki

Ιρανός ζωγράφος. Από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της ρεαλιστικής ζωγραφικής. Είναι σαν φωτογραφίες...Είναι εντυπωσιακό το πόσο φυσικά έχει αποδώσει τις εικόνες. Δεν είμαι απολύτως σίγουρη βέβαια αν αυτό σημαίνει ότι εκφράζεται ο καλλιτέχνης παρ'όλα αυτά δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει την τελειότητα στη δουλειά του. Είναι απόλυτη...Όσο απόλυτη μπορεί να είναι η τέχνη!

"Η Ευχή της ερημιάς"

Στέκομαι στον καθρέφτη του μπάνιου και κλαίω
γιατί να μην ζήσω τη ζωή κάποιας άλλης
μιας πόρνης...
Που θλίβει τα μάτια μ'ένα τσιγάρο να της καίει τα δάχτυλα
κι ένα κορμί, που την προδίδει ασύστολα

Σ'ένα πρωινό στην πόρτα ενός σταθμού
κι η ειρωνεία...είναι ο πόνος μιας πληγής
παλιάς...ψυχής!
Ψυχή διαβολική. Νεκρή ψυχή μιας περηφάνιας περιττής
και της ανάσας μου απατηλή, ομορφιά προσώπου.
Προσώπου που δεν είδα, δεν γνώρισα ποτέ!

Τί είδους τραγωδία είν'αυτή που στη γαλάζια αυτή οργή
δακρύζει όταν χαμογελώ
και μου χαρίζει έναν Θεό.

Τη στιγμή που θα χαθώ, θα σου στείλω έναν εχθρό
της ματιάς μου τον καυτό, τον όμορφο περαστικό.
Έναν άντρα τυχερό, που στον δρόμο συναντώ
του προσφέρω ένα κορμί και μου επιστρέφει
μια ευχή.

Την ευχή της ερημιάς
επιτυχία μιας γριάς
μάγισσας κατά προτίμηση
για να υπάρχει συνοχή!!

Στιχοποίημα [Κάποια στιγμή το 1998 ή 1999...]