WORKSHOP Φωνητικήσ & Ψυχοφωνητικής στην ΠΑΤΡΑ

Το FINDMYVOICE επιστρέφει δυο χρόνια μετά στην Πάτρα με ένα εργαστήρι αφιερωμένο στην επαφή που έχουμε ή δεν έχουμε με τη ΦΩΝΗ μας.

Η φωνή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης και έκφρασής μας. Ειναι η Ηχητική μας Ταυτότητα και είναι ένα όργανο με καθημερινή χρήση. 

Το εργαστήρι αυτό συνολικής διάρκειας 5 ημερών εστιάζει στην παρατήρηση μικρών αλλαγών: στο όργανο (σώμα), στην αναπνοή, στο διάφραγμα, στις μικρές διαφοροποιήσεις στον τρόπο εκπνοής και στήριξης, στην τοποθέτηση του ήχου, στο τρόπο που ακούμε τους άλλους.

Αναζητάμε εκείνες τις πληροφορίες που αλλάζουν την αίσθηση αλλά και το αποτέλεσμα.

Η ΦΩΝΗ μας, χρειάζεται από εμάς το κατάλληλο πλαίσιο και εμείς μαθαίνουμε να της το προφέρουμε. Κάθε φορά το χρήζον. Αυτό που χρειάζεται και όχι αυτό που νομίζουμε ότι πρέπει να κάνουμε. 

To workshop θα πραγματοποιηθεί στον χώρο πολιτισμού ΚΑΤΑΠΑΚΤΗ στην Πάτρα. Έναρξη: Δευτέρα 5 Οκτωβρίου και λήξη Παρασκευή 9 Οκτωβρίου με την τελική performance της ομάδας. Οι συναντήσεις είναι καθημερινές 17:00-20:00. 

Οι δηλώσεις συμμετοχής είναι ανοιχτές εως 15 Σεπτεμβρίου. Οι θέσεις είναι περιορισμένες.

Για την συμμετοχή σας και για πληροφορίες επικοινωνείτε στο mail: findmyvoice.workshop@gmail.com ή στο τηλέφωνο: 6948896356. 

Διδασκαλία και καθοδήγηση η εμπνεύστρια της προσέγγισης και ιδρύτρια του FINDMΥVOICE Workshop Fiona Λαμπρίδη Wolfsohn. 

H Fiona είναι ελληνο-γερμανικής καταγωγής γεννημένη στην Πάτρα. Διπλωματούχος δραματική σοπράνο – με μεγάλη εμπειρία διδασκαλική,  σολιστική - κλασσικού ρεπερτορίου, αλλά και ως ερμηνεύτρια της blues-pop-rock μουσικής. Είναι συνθέτρια pop-rock-blues τραγουδιών και ασχολείται επαγγελματικά με την παραγωγή προσωπικών μουσικών projects και τη διδασκαλία.

Από το 2004 παραδίδει μαθήματα και σεμινάρια φωνητικής σε Ωδεία, Μουσικές Σχολές και Θεατρικά Εργαστήρια σε όλη την Ελλάδα. Το 2018 ιδρύει στη Θεσσαλονίκη το Findmyvoice Workshop, ένα εναλλακτικό εργαστήρι φωνητικής/τραγουδιού για όλους με σκοπό την εκπαίδευση, την διερεύνηση και την θεραπεία, μέσω της τέχνης του τραγουδιού. 

Έχει εκδώσει το βιβλίο «FINDMYVOICE – Μία Ολιστική Μέθοδος Φωνητικής / Θεραπεύομαι και Θεραπεύω με τη Φωνή μου» με θέμα την αμφίδρομη σχέση της Φωνητικής Τέχνης με την Ψυχοθεραπεία και μόλις κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο με τίτλο «FINDMYVOICE Test – Αποκωδικοποιώντας την φωνή μου» εστιάζοντας στην διερεύνηση, υποστήριξη αλλά και στην αποκωδικοποίηση της ηχητικής μας ταυτότητας.

  

• Σπούδασε κλασικό τραγούδι με τον μπάσο Γιώργο Παππά.
• Πήρε δίπλωμα Μονωδίας με Άριστα Παμψηφεί και ‘Α βραβείο στο Κλασικό Ωδείο Χολαργού υπό την καθοδήγηση της μέτζο σοπράνο Rositsa Troeva
• Παρακολούθησε σεμινάρια με τους διεθνούς φήμης καλλιτέχνες Ghena Dimitrova και Rudolf Knoll
• Έχει διακριθεί σε διεθνείς και εγχώριους διαγωνισμούς λυρικού τραγουδιού.
• Εξαετής παρακολούθηση του BMC - Body Mind Centering, ένα ψυχοκινητικό μοντέλο βιωματικών σεμιναρίων με θέμα την σωματική καταγραφή ψυχολογικών σοκ που βασίζεται στην διδασκαλία του ολλανδού Niek Brow.
• Σεμινάριο Υποκριτικής στο θεατρικό εργαστήρι Acting How.
• To 2017 παρακολούθησε στο ΜΕΤ School του Λονδίνου κύκλο μαθημάτων με αντικείμενο το Screen Acting ενώ παράλληλα έκανε μαθήματα υποκριτικής και performing με τον βραβευμένο σουηδό σκηνοθέτη Jonas Grimas. (BAFTA/BBC/TV4 etc.)
• 2020-2021 Ολοκλήρωσε μονοετή εκπαίδευση της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας Β. Ελλάδος με θέμα την  Ψυχαναλυτική Σκέψη και Προσέγγιση.
• Αυτή την περίοδο εκπαιδεύεται σε τετραετές πρόγραμμα στην Συστημική Προσέγγιση Συμβουλευτικής Ψυχοθεραπείας και ασκεί την πρακτική της στην οικογενειακή και ατομική συβουλευτική. 

 

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:

Συμμετείχε σε δύο δίσκους world – fusion, κάνοντας τα φωνητικά. Το 2004 - «Visionary World» και το 2006 «Hyperfly» του Albert Παναγιωτόπουλου και από το 2010 υπήρξε ιδρυτικό μέλος των ALTRIBE ως lead singer και συνθέτρια τραγουδιών του σχήματος. Με τους ALTRIBE έχει κυκλοφορήσει συνολικά τέσσερα ολοκληρωμένα album και δυο singles.

2011 «Το θαύμα» FM Records

2012 single «Φεύγω όλο πιο μακριά» Warner Music

2014 «Aphrodisiac» AAP

2016 «Spooky Train» Cultural Action/EMSE

2017 single «Too late to come back»

2018 «You heal my heart» Cultural Action/EMSE

2020 «Τhe Promised Land” [Digital album]

2022 «One for the Pathway» [Digital album]

Τον Μάιο του 2018 κυκλοφόρησε το πρώτο της solo album «You heal my heart» με τραγούδια που έχει συνθέσει η ίδια, αλλά και σε συνεργασία με τον Albert Παναγιωτόπουλο, σε παραγωγή και ενορχήστρωση του γνωστού drummer/συνθέτη/παραγωγού Νίκου Αντύπα γνωστού από τους Socrates και τις συνεργασίες του με την Χάρις Αλεξίου, Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Sting.

ΝΕΑ ΟΜΑΔΑ Ψυχοφωνητικής

 Η  ψ υ χ ο φ ω ν η τ ι κ ή ασχολείται: 

• με τη φωνή 

• με το σώμα 

• με τη σκέψη 

• με τις κοινωνικές κατασκευές και τις πεποιθήσεις μας

• με τους φόβους μας 

• με τις προσδοκίες μας 

• με τους ρόλους που αναγκαστήκαμε να "φορέσουμε" για να επιβιώσουμε 

• με την τέχνη και πώς η επαφή μας με αυτην, επηρρεάζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε και αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο

• με τις μετακινήσεις μας (εσωτερικα & εξωτερικα). 

🗣️Αποτελεί έναν άλλο δρόμο / τροπο προσέγγισης της φωνητικής και της ύπαρξης μας! 

Η αυτο-παρατήρηση και η συνείδηση της στιγμής και του βιώματος, φέρνει την όποια αλλαγή στον ήχο, στο συναισθημα και στην έκφρασή του! 

Μοιραστείτε τον χρόνο σας μαζί μας. ✨ 

ΝΕΑ Ομάδα Ψυχοφωνητικής! 

ΕΝΑΡΞΗ 26 Νοεμβρίου (και καθε 15 μέρες) 18:00-20:00. Σύνολο συναντήσεων: 6 

Δηλώσεις συμμετοχής: 

Email: findmyvoice.workshop@gmail.com

Φεβρωνία-Fiona Λαμπρίδη Wolfsohn

☎️ 694 8896356

Κέντρο Θεσσαλονίκης/54622

Περί Τέχνης & Θανάτου της Fiona Λαμπρίδη Wolfsohn

Περί Τέχνης και Θανάτου

 

Έ

να από τα πιο σίγουρα γεγονότα της ύπαρξής μας είναι ο θάνατός μας. Από το πρώτο κλάσμα του δευτερολέπτου της ζωής μας μέχρι και το τελευταίο, γνωρίζουμε την κατάληξή μας! Αυτό που χάνουμε είναι το ενδιάμεσο. Παλεύουμε μανιασμένα να ξεχάσουμε ή να νικήσουμε το τέλος και ξεχνάμε να βιώσουμε το legato της ζωής μας, τον χρόνο ανάμεσα στα δύο σημαντικότερα γεγονότα της ύπαρξής μας: της γέννησης και του θανάτου μας.

Αυτή φυσικά η αντίληψη και στάση ζωής δεν θα μπορούσε να λείπει από την τραγουδιστική μας συμπεριφορά. Εκφράζεται κυρίως στο πώς τραγουδάμε και πόση σημασία δίνουμε στον ήχο ανάμεσα από τις νότες. Μπορώ να πω πως εκεί κρύβεται όλη η τεχνική, το συναίσθημα, η απόλαυση, η ηδονή, ο έλεγχος του ήχου και τέλος η αφοβία μας! Εστιάζουμε αρκετό καιρό στο τρίπτυχο: αναπνοή - τοποθέτηση - στήριξη για να οδηγηθούμε στην ποιότητα του ήχου και στη μεταφορά μέσω αυτού, των συναισθημάτων μας. Στο δέσιμο των νοτών και στο τέντωμα του ήχου κρύβονται όλα. Εκεί φαίνεται η δύναμη του διαφράγματος. Πόσο δυνατό είναι να αντέχει το βάρος του ήχου, του συναισθήματος και του όγκου και να μπορεί επίσης να τον ελέγχει και οδηγεί. Εκεί φαίνεται ο χαρακτήρας μας, η παιδεία μας και η αισθητική μας. Πολλές φορές παρομοιάζω τη διαδικασία αυτή σαν έναν ταύρο που τον έχουμε πιάσει από τα κέρατα και τον οδηγούμε αργά και σταθερά μέσα σε στενά δρομάκια χωρίς να ακουμπά και να χτυπά πουθενά!

Η φωνή μας δεν πρέπει να ακουμπά πουθενά. Δεν πρέπει να τη βολεύουμε σε διάφορα σημεία μέσα στον λαιμό μας ή στον ουρανίσκο μας ή στα δόντια μας... Πρέπει να αιωρείται μονίμως και να φροντίζουμε να αιωρείται με έλεγχο στο σημείο της τοποθέτησης που επιθυμούμε κάθε φορά. Δεν υπάρχει ασφάλεια. Αυτή η αέναη εμμονική σχεδόν αναζήτηση της ασφάλειας είναι που κάνει τη ζωή δύσκολη και αγχωτική, φέρνοντάς μας συνεχώς αντιμέτωπους με το αίσθημα του ανεκπλήρωτου και της αποτυχίας. Δεν αναζητούμε στην τέχνη της φωνητικής την ασφάλεια. Ψάχνουμε τη βαθιά στήριξη. Τον άξονα που δεν έχει ανάγκη από βολέματα. Δεν χρειάζεται δεκανίκια. Είναι. Υπάρχει και υποστηρίζεται από την ίδια μας την ύπαρξη που εκφράζεται μέσω του άξονα της αναπνοής.

Η φωνή γεννιέται και ταξιδεύει πέρα από μας, στο άπειρο, γιατί μπαίνει στις καρδιές μας, στις αναμνήσεις μας και κερδίζει την αθανασία. Είναι τέχνη. Δεν πεθαίνει!

 

* Απόσπασμα από το βιβλίο μου "FINDMYVOICE - Μια Ολιστική Μέθοδος Φωνητικής | Θεραπεύομαι & Θεραπεύω με τη Φωνή μου" που κυκλοφορούν και έκαναν δεύτερη έκδοση από τις εκδόσεις Ρίζα2. Παραγγελίες Online από το official site www.findmyvoiceworkshop.com και σε ebook μορφή από το Payhip.com 

περί bullying

♦️Πολύς λόγος περί κακοποίησης και περί bullying γίνεται. Καμπάνιες για την κακοποίηση των ζώων. Των γυναικών. Των αδυνάμων. Σλόγκαν που χαιδεύουν τα στερεότυπά μας τύπου: #φερσου_αντρίκια;; Seriously??!
Η κακοποίηση είναι για πολλούς, τρόπος ζωής. Αποκτούν υπόσταση. Ισχύ. Αλλά δεν υπολογίζουν ότι όλα αυτά τα αποκτούν επειδή κάποιος τους το επιτρέπει με την αδυναμία του ή το φόβο του να αντισταθεί. Πόσο οξύμορο; Ακόμη και γι'αυτή τους τη συμπεριφορά να έχουν ανάγκη το θύμα τους!;
⭕Μην εστιάζουμε στην κακοποίηση που φαίνεται. Αλλά περισσότερο σε αυτήν που δεν φαίνεται και που κανείς δεν μιλάει για αυτήν. Δεν ειναι μόνο το αίμα, οι μελανιές, ο εκφοβισμός πίσω απο τις κλειστές πόρτες.
●Είναι το ίδιο το μάτι της κοινωνίας που είναι έτοιμο να κρίνει οτιδήποτε δεν γνωρίζει, οτιδήποτε δεν εγκρίνει. • Είναι το γελάκι και η πλακίτσα στη θέα μιας υπέρβαρης γυναίκας. • Είναι στην ερώτηση "με τί ασχολείσαι;" γιατί στην πραγματικότητα θες να μάθεις πόσα βγάζει, για να τον κατατάξεις στο οικονομικό στάτους που εγκρίνεις.
• Είναι στον/στην σύζυγο που δυστυχεί όταν ο/η σύντροφός του περνά καλά χωρίς εκείνον/η. • Είναι στο ζευγάρι που ο ένας βγαζει περισσότερα απ'τον άλλο. • Είναι στο σεξ, που πέρα από έντστικτο, παιχνίδι κατάκτησης και επιβολής είναι μια πράξη παράδοσης, αμοιβαίας απόλαυσης και ένωσης!
⭐Η λίστα δεν έχει τέλος...Και αναρωτιέμαι στην πρώτη μέρα των διακοπών μου: Πόσο τρέφουμε το σκοτάδι μέσα μας; Πόσο νταντεύουμε το κακοποιημένο μας εγώ, αναζητώντας θύμα πιο αδυναμο από εμας, για να ξεφύγουμε από τους τυράννους μας και να γίνουμε εμείς οι τύραννοι άλλων; 

Δεν ειναι ντροπή να ψάχνεις μέσα σου. 

Δεν ειναι ντροπή να παραδέχεσαι ότι υπήρξες αδύναμος.

Δεν ειναι ντροπή να ζητάς βοήθεια. 

Το σκοτάδι παλεύεται και εκτοπίζεται όταν ρίχνεις φως. Ρίχνεις φως σε όσα σε φοβίζουν, τρομάζουν και πονάνε. 

Ένα φύσημα της ψυχής.

Είμαι η κόρη δύο ανθρώπων σε αυτή την πόλη, σε αυτή τη χώρα, σε αυτόν τον πλανήτη, σε αυτό το σύμπαν.

Εναντιώθηκα σε οτιδήποτε ήταν σταθερό για μένα και αναζήτησα την αστάθεια, την μη παρουσία και την έλλειψη αγάπης. Την ζήτησα. Την πήρα. Και αυτό τελικά με οδήγησε στον πάτο.
Και όταν δεν είχα τίποτα για να κρατηθώ, όλες οι μέχρι τότε επιλογές μου δεν ήταν αρκετές για να με κρατήσουν όρθια, έπεσα. Δεν υπήρξε κάποιος να με σηκώσει. Σύρθηκα σαν το πληγωμένο ζώο και αναζήτησα τη γιατρειά μου. Αυτό που με κράτησε ήταν η σκέψη πως ακόμη κι αν πεθάνω η ζωή και το σύμπαν θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Δεν χρειάζεται να είμαι σημαντική για κανέναν ώστε να θέλω να ζήσω. Κίνητρο ζωής ήταν μόνο η δική μου θέληση για ζωή. Να θέλω για δικούς μου λόγους να ζήσω.
Οι πληγές μου, οι πόνοι μου, οι επιθυμίες μου, οι ανάγκες μου ήταν η φυλακή μου.
Τελικά, δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο η παρουσία μου στο σύμπαν. Από κει έρχομαι κι εκεί θα πάω. Μια ανάσα...Ένα φύσημα της ψυχής η γέννηση κάθε όντος, κάθε πλάσματος στη γη, ερχόμενο να εκπληρώσει την δική του μοναδική προφητεία. Να ανακαλύψει το μοιραίο μονοπάτι και να το περπατήσει μέχρι την σκοτεινή κουκίδα στο χάρτη...το άγνωστο...το απύθμενο...το θεϊκό!
Παλεύει το ον με έννοιες και νοητικά τερτίπια.
"Να γίνω ο καλύτερος".
"Να γίνω ο ομορφότερος".
"Ο πλουσιότερος".
"Ο διασημότερος"...Να ξεχωρίσω. Να διακριθώ.

Στενεύτηκες ψυχή μου ξαφνικά; Ζορίστηκες. Χάθηκες.

Το κενό μεγάλωσε με όσα απέκτησες και με όσα είχες ήδη.
Ότι χρειάστηκα το είχα πάντα.
Είχα πάντα δυνάμεις που δεν γνώριζα. Είχα πάντα τον σπόρο της γνώσης να ξέρω τί χρειάζομαι για να είμαι καλά. Είχα την αφοβία που επιβαλλόταν για να προχωρήσω στο άγνωστο...
Για την ακρίβεια, ήμουν δυνατή, ήμουν ατρόμητη!
Ήμουν.



Δεν είχα τίποτα...Αλλά Ήμουν.
Ήμουν η σταγόνα στη βροχή.
Ήμουν μια πρωινή αχτίδα .
Ήμουν μια νότα στο τραγούδισμα των πουλιών.
Ήμουν εκεί και περίμενα να με ανακαλύψεις.

Τις περισσότερες φορές που χρειάστηκε να παλέψω με κάτι, κατέληγα να παλεύω με τον εαυτό μου.

                                                                                                                                                          Φ.Λ

"ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ..../το δικό μου παραμύθι"

"Μια φορά κι έναν καιρό..." έτσι ξεκινούν τα παραμύθια, το θέμα όμως είναι πώς τελειώνουν. Συνήθως έχουν καλό τέλος διαφορετικά δεν θα τα έλεγαν παραμύθια, για μένα όμως αυτό ακριβώς είναι το ανησυχητικό. 
Ποιό είναι "καλό τέλος" και ποιός το κρίνει; Τί καθιστά ένα τέλος, "καλό";
Μέχρι στιγμής πώς μπορείς να πεις ότι έζησες "καλό τέλος" εφόσον τίποτε δεν έχει τελειώσει στην ζωή σου; Τα πάντα ρέουν και συνεχίζουν να συμβαίνουν χωρίς σταματημό και με διαρκείς εναλλαγές;
Είναι παράδοξο δεν νομίζεις;

Το "καλό τέλος" συνεπάγεται δικαιοσύνη; 
Δηλαδή ο κάθε χαρακτήρας παίρνει εν τέλει αυτό που του αξίζει; 

Για παράδειγμα, γιατί πρέπει να παντρευτούν οπωσδήποτε η βασιλοπούλα με το βασιλόπουλο; Αποκλείεται δηλαδή η βασιλοπούλα να μην παντρευτεί και να μην κάνει παιδάκια αλλά να μείνει στο βασίλειό της, να χαίρεται τα πλούτη της και την δύναμή της, να κάνει ταξίδια με φίλες της και να γράφει μουσική με το λαούτο της; 

Γιατί είναι δίκαιο δηλαδή για το βασιλόπουλο να κάνει οικογένεια και να είναι δεινός πολεμιστής και δεν είναι δίκαιο να γυρίσει τον κόσμο ώστε να μεταφέρει τις γνώσεις κι επιστήμες τους βασιλείου του σε νέους τόπους. Να ανακαλύψει εύφορους κάμπους και να καλλιεργεί φράουλες που θα εμπορεύονται οι 7 νάνοι στα 36 βασίλεια; Ή ακόμη καλύτερα να χτίσει ένα υπέροχο κάστρο όπου θα πηγαίνουν όλοι όσοι το επιθυμούν να διδάσκονται την μαγειρική τέχνη και να διοργανώνουν φεστιβάλ μαγειρικής; 

Η κοκκινοσκουφίτσα από την άλλη δεν θα μπορούσε να ήταν γνώστρια πολεμικών τεχνών από την γιαγιά της και να είχει έναν τεράστιο σουγιά κρυμένο στην μπότα της και να ξεκάνει τον λύκο προτού φάει τη γιαγιά της, τα τρία γουρουνάκια και όποιον άλλο λυμπίστηκε ποτέ σε παραμύθι; Ή ακόμη πιο ιντριγκαδόρικο...να ήταν φοβερός εραστής και γόης, να τον ερωτευτεί επι τόπου, να παντρευτούν και να κάνουν λυκάκια με κόκκινα σκουφάκια;!

Και τώρα, αν είσαι γυναίκα, σαράντα και κάτι, νιώθεις άδεια και ανολοκλήρωτη γιατί δεν πραγματοποιήθηκε το παραμύθι που σου "φύτεψαν" για όνειρο. 
Υπάρχει όμως και η δική σου εκδοχή. Αυτή που κανείς δεν φαντάστηκε και δεν ονειρεύτηκε ποτέ για σένα. Κανείς δεν ξέρει καλύτερα, ποιό είναι το δικό σου παραμύθι!
                                                                                                                                                                                                                                                                    THE END

Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή του Μιχάλη Λαμπρίδη "ΕΝΑ ΚΙΒΩΤΙΟ ΚΟΚΚΑΛΑ"

...........................................
Σιγά–σιγά θυμήθηκα το πέσιμο απ ’την κούνια
ο ήχος μου εφάνηκε θηρίου βρυχηθμός
το χτύπημα ακούστηκε σαν Ευαγγελισμός
γι’αυτό και δεν κατάλαβα πως σφάζανε γουρούνια .

Ο Άγγελος κρυβότανε στης θείας το πηγάδι
έβγαινε τ’απογέματα για νάρθει να με δεί*
κρατούσε ένα κινέζικο βιολί με μιά χορδή
και με τις νότες μού’δειχνε το φώς και το σκοτάδι.

Της μάννας μου σαν ίδρωνε-τη μυρωδιά–θυμάμαι
γι’αυτήν ήμουν το αντίδωρο μετά τον τοκετό.....
πρίν να δεχτεί του άγγελου το σπέρμα το καυτό
ίσως ν’αναρωτιότανε:“στην εκκλησιά πώς θάμαι;”

Ούτως ή άλλως:“φύτρωσα”,με βγάλανε Μιχάλη...
στης Τήνου τα υπόγεια περίμενε ο παππάς.....
ο ανάδοχος με κοίταζε σα νάλεγε“πού πάς;”
κι ο διάκονος κρατιότανε να μη του έρθει ζάλη.

Κάποιος μας φωτογράφιζε* ούτε ήξερα τι κάνει
τα μάτια του πατέρα μου κοιτούσαν στο κενό
το εκκλησάκι ήτανε ωραίο μα στενό
γι’αυτό εγώ κολύμπαγα στον ποταμό Ιορδάνη.

Η μάννα εβρισκότανε εκεί,μα δεν την είδα
μάγισσες τη συμβούλευαν για το νοικοκυριό
ξάφνου φωνή ακούστηκε απ’το καμπαναριό
κι ο ήχος εκαρφώθηκε εντός μου σαν λεπίδα..........................